Napisy przygotował ikskoks Zapraszam na https://facebook.com/ikskoks
♪ Pora już, ♪ ♪ więc z nami chodź. ♪
♪ Odwiedzimy odległy ląd. ♪
♪ Z Jake'iem psem ♪ ♪ i człowiekiem Finnem ♪
♪ przygody pełne ♪ ♪ będą chwilę. ♪
"Astral Plane" "Kosmiczny Lot"
Jake.
Wiesz, wpadłem na dziwną myśl.
To normalne.
Przecież zawsze tak się dzieje przy ognisku.
No nie wiem.
Nie dziwi cię, że trzymamy zwierzęta w domu?
Każemy im się wielbić.
Co?
Nie.
Serio, pomyśl o tym.
Zapewniamy im jedzenie, wodę, no i głaskanie.
Więc muszą nas kochać.
A głaskanie jest złe?
Nie, głaskanie jest czadowe.
Strasznie dziwna ta gwiazda.
Wygląda jakby wibrowała.
Ale fajna.
Ciekawe co to jest. Planeta?
Żyją tam ludzie? Są przyjaźni?
Mają zwierzęta?
Dobra, młody. Dosyć biwakowania.
Pora spać.
Osz ty...
Rety.
Okej.
Ale to jest dziwaczne.
Może to wina fasoli z kolacji.
Trochę... śmieszne?
O, spoko.
Bubafina.
Oddasz, kiedy będziesz mogła.
Witaj.
Cześć!
- Widzisz mnie? - Widzę...
Ale gdybym nie widział...
Zaraz. O co na początku pytałeś?
Już nieważne. To nic.
Może... napijesz się czegoś?
- Mam tylko wodę, ale... - No to lecę. Cześć.
To było niegrzeczne.
Mam nadzieję, że tu wróci.
Ten koleś wydawał się samotny.
Niewiele lisów nie śpi o tej godzinie.
Chociaż ma dużo czasu dla siebie.
Koniec na dziś.
Nie musicie wracać do domu... Ale wiecie, o co chodzi.
Królewna Dmuchaniec.
Nie wiedziałem, że mieszka w grocie.
Całkiem tu ładnie.
41, 42, 43, 44, 45, 46,
47, 48, 49, 50! 51, 52...
Kto tam?
O mój Globie!
O mój Globie! O mój Globie! O mój Globie! O mój Globie!
Sześć, cztery, trzy, dwa.
Koleś, dlaczego to robisz?
Już wszystko dobrze.
Jejku.
Biedna królewna.
Królewno, posłuchaj mnie.
Nie chcesz się chyba na zawsze zamknąć przed innymi?
On pewnie jest bardzo miły.
Dobrze. Może jak stanę w bezruchu,
to sobie pójdzie.
Mam nadzieję, że nic jej nie będzie.
Przykro mi, że się zmyłem.
Może sobie poradzą.
Pewnie wiele ich łączy.
Na początku nigdy nie wiadomo.
Królestwo Chmur.
Co jest... Lodowy Król?
Tak, przyszło paru fajnych ludzi.
Muzyka trochę głośna, za to poncz niezgorszy.
Powinnaś kiedyś wpaść na imprezę do mnie.
Mam całe mnóstwo odlotowych znajomych, wiesz?
Na przykład kogo?
- Na przykład Finna. - Finna?
Tak, jesteśmy ze sobą blisko.
Cześć. Jesteś tym gościem od lodu?
To ja... lodowy gość.
A widziałaś kiedyś igloo od wewnątrz?
Naprawdę znasz człowieka Finna?
Hej, stary.
Koleś, zapodasz mi lodu?
Tak, tak, zjeżdżaj.
Hej, czy Finn się z kimś spotyka?
Może nas poznasz? O mój Globie, czy jest gdzieś tutaj?
Czyli wolisz takich chłopięcych chuderlaków?
Lauro, podobno twój dziadek daje lód.
Lód? Ja wam dam lód.
Atmosfera się trochę oziębiła.
Nie, zaraz. Chcesz lodu?
Sam jesteś lodem. Nieważne.
Nie patrz tak na mnie, Lauro.
Impreza i tak była do bani.
Biedny Szymon.
Chyba biedny?
Biedny tak jakby?
Część niego wciąż chce być smutnym frajerem.
Ale jak ktoś mógłby tego chcieć?
Nigdy tego nie zrozumiem.
Co to?
♪ Co robić mam? ♪
♪ Pamięci klej rozpuścić czas. ♪
♪ i tak jak wszyscy inni nikim stanę się. ♪
♪ Nic mnie teraz nie obchodzi. ♪
♪ Tak jak torbę, co wiatr ją nosi. ♪
♪ Tak jak tyłek, co ma twarz. ♪
♪ Jak w pałacu boks co dnia. ♪
♪ To straszny peeech. ♪ ♪ Du, du, du, du, du, du, du. ♪
Jejku.
Ciekawe czy smutni samotnicy mają więcej pomysłów na piosenki.
To stąd płynie natchnienie?
Ze smutku?
Ale jestem wysoko.
Tak wysoko, że się nie da wyżej.
Po prostu...
Co...
Kosmo-ślazy!
Jejku, Jake byłby w niebie,
wydoiłby je w trymiga.
I zrobiłby z mleka flan.
Co się dzieje?
Nie widzicie mnie, prawda?
Jestem w ich królowej!
Co? To kosmo-poród?
Dobra, zaczyna się. Czołem!
To było twórcze, ale nie smutne.
Może poród to największe dzieło sztuki we wszechświecie?
Cześć, mały.
Podwieziesz mnie?
A oto Mars.
Co tam się dzieje?
Wszyscy się wynoszą.
- Odpal rakiety obronne. - Rakiety odpalone!
Zderzenie z kometą za pięć, cztery...
trzy, dwa, jeden...
Tak. Sądzisz, że się udało?
Pewnie tak.
A jednak nie! Wciąż leci prosto na nas.
Nie ma więcej rakiet?
Nie, dziwię się, że mieliśmy aż tyle.
W kogo mielibyśmy strzelać?
- No w kogo? - Próbuję myśleć.
Grob, analiza.
Już po nas.
Planeta zaraz zamieni się w garstkę kosmicznego pyłu.
To nie ma sensu.
Co tysiąc lat kometa w tajemniczy sposób
odradza się i uderza w Ziemię
przynosząc zapowiedź zmian,
lecz nigdy tak nie zboczyła z kursu
i nie trafiła w Marsa.
- Co myślisz, człowieku Finnie? - Co?
Kto? Ja? Też mnie widzicie?
- Tak, jestem Glob. - No tak.
Hej, mówisz czasem "Niech to Glob!"?
Nie, ale Gob tak mawia.
Sen poniósł cię daleko od domu.
- To wina komety. - Tak.
- Mam do was pytanie. - Słuchamy.
Jeśli narodzenie to najwyższy akt tworzenia,
to co mamy robić potem?
Czy wszystko po tym nie jest już tylko rozczarowaniem?
Tracimy energię aż wreszcie zmieniamy się w kupkę popiołu.
Nie wystarczy stworzyć czegoś wspaniałego, trzeba to pielęgnować przez cały czas.
Co by było, gdybym tak po prostu dał wyginąć mojej cywilizacji?
Ale jaki to ma sens, skoro zaraz będzie po nas?
Co wy robicie?
O rety!
Co jest, młody?
Glob nie żyje.
Halo, kolonia. Tu statek ratunkowy.
No i jak?
- Możemy już wracać? - Tak.
Gob, Glob, Grod i Grob zawrócili kometę.
Zmierza z powrotem w stronę Ziemi.
- A co się z nimi stało? - Ani śladu.
Komputerze! W co uderzyliśmy?
Ale klops.
Wielgachny klops.
Królewna Dmuchaniec potrzebuje naszej pomocy.
Do dzieła.