"The Comet" "Kometa"
Napisy przygotował ikskoks Zapraszam na https://facebook.com/ikskoks
Co do...
Dlaczego tu jest tak fiolet...
Co?
Za dużo dymu, by się przyjrzeć.
Coś się wyłania.
Ktoś ukradł twój statek kosmiczny!
Tak, to on!
Ale ktoś go musiał ulepszyć.
Tak wysokie osiągi silników...
Statek przebije się przez warstwę atmosfery, zanim zdążę cokolwiek zrobić.
Finn i Jake!
Dorwijcie go!
Mój róg.
Powinniśmy wejść do środka.
Gieniu! Co ty robisz?
A co mogę robić?
Mgła zasłania moje prawdziwe zamiary nawet przede mną.
Tam!
Kometa zagłady.
Wszystko stało się jasne.
Jestem czymś więcej niż tylko Gieniem.
Jestem motylem, który wyłania się z ciasnego kokonu.
Przeobrażam się!
Jake! Żyjesz?
Nic mi nie jest. Tylko trochę mną obraca.
Hej, spójrz na Gienia.
Strzeżcie się!
Jestem Orgalorg!
Ładne kolorki.
Wygląda nieźle, nie?
Hej, gdzie jest Glob?
Nie mam pojęcia. Wybuchł w kosmosie.
Tak myślałem.
Ej, czy ty nadal jesteś Gieniem?
Bo nie wyglądasz.
Jestem Orgalorg.
I co ty niby odstawiasz?
Nadszedł czas na mój powrót.
Samobójstwo Globa,
przybycie niszczycielskiej komety
i statek, którym miałem wydostać się poza atmosferę tej planety...
To są drzwi, które wszechświat specjalnie dla mnie otworzył.
Wiem co nieco o filozofii otwartych drzwi.
I o co w tym chodzi? Trzeba mówić "tak" we wszystkich decyzjach?
Mniej więcej.
To nie takie złe.
Wszystko może być twoje,
jeśli tylko po to sięgniesz.
Niszczenie światów, miażdżenie tych, którzy blokują ci drzwi.
Słuchanie dźwięku pękających kości i wyciekających wnętrzności.
To mi się wcale nie podoba.
On ci to obrzydził.
Nie powstrzymacie mnie. Jestem Orgalorg.
Na pewno dałbym radę cię pokonać.
Nie po tym, jak uda mi się wchłonąć moc i wiedzę z tej komety.
Wchłoń potrójnego kopa na swojej twarzy.
- Złap mnie za rękę! - Dobrze.
Niech to.
Hej, nie oddalaj się!
Nawet nie próbuję!
Spróbuję użyć dopalacza.
O nie, nie mogę oddychać.
Jake, nie!
Nie martw się! Coś wymyślę!
Jasny bing bong!
Sen śmierci Jake'a jednak się spełni.
A ten kosmiczny parasol zniewoli cały wszechświat.
No co za...
To mi zajmie wieczność.
Zaraz tu się uduszę.
Jak ryba w rękach dziecka.
Skup się, Finn.
Czas się zwrócić z prośbą o pomoc do sił wyższych.
♪ Wszystko wokół się wali. ♪
♪Jestem tam, gdzie powinienem być. ♪
♪ Przypłynąłem tu z prądem losu. ♪
♪ Dlatego nie boję się. ♪
♪ Wiem, że ktoś mi ♪ ♪ odpowie. Pro-o-o-szę. ♪
Cześć, kosmonauto.
Co... tata?!
No coś takiego.
Co ty tam robisz?
Lecę do grobu! Pośpiesz się i uratuj mnie!
Nie mogę. Ta dziecinka robi, co chce.
Żarty sobie robisz?!
Nie, naprawdę. Pokażę ci.
Hej. Podleć do niego!
Widzisz? Ja tylko lecę w losowym kierunku.
Nie jest losowy!
Moja prośba wpłynęła na intencje wszechświata.
Że co?
Czekaj, mam pomysł.
Serio?
Złap się tego.
Nie patrz tak. Przecież masz rękawice.
No tak.
Nic ci nie jest?
Nie.
Dzięki tato. Dzięki wszechświecie.
Co proszę?
Musimy uratować Jake'a!
Dusi się gdzieś w próżni!
Jak mówiłem, nie mam kontroli nad tym stworzeniem.
To podróż w nieznane.
No chyba, że odkryję na co ten wielkolud reaguje.
Ale miło spędzamy czas, nie?
Nie mamy żadnego celu ani chęci ani nawet jak to powiedziałeś...
intencji wszechświata.
Rozejrzyj się, Finn.
Pusta przestrzeń. Taka pusta.
No nie wiem. Są tam gwiazdy i takie tam.
Brak tlenu tak bardzo cię ściska, że zaraz ci głowa eksploduje.
Odłóż słuchawkę.
"Odłóż słuchawkę"? Tak...
Co się dzieje?
Spójrz!
Światło komety.
Całkiem fajne.
Ta ćma dostała bzika.
"Dostała bzika".
A co to?
Już prawie.
Ten gość wchłonie moc komety
i wszystkich zabije.
Kto wychowuje takich ludzi?
Myślisz, że miał nieodpowiedzialnych rodziców takich jak ty?
Czy może od zawsze był złym Orgalorgiem?
Wielkie nieba! Tylko nie Orgalorg!
Znasz go?
Tak!
A jak myślisz... że jestem ignorantem?
Że nie znam Orgalorga?
O tak.
A niech to! Zjadł kometę!
Muszę go powstrzymać.
Już za późno. Sprawa wymknęła się spod kontroli.
Mam to gdzieś!
Tymi rękoma posiekam go na plasterki!
Na plasterki!
Hej, śmieciu!
W imię...
wszechświata, masz przestać!
Trawiasty miecz.
Nie otwierałem tych drzwi.
Fajnie.
Finn, czy pamiętasz?
Chyba tak.
Dawno temu byłem tobą, tak jakby.
Rozbiłem się na ziemi i zmieniłem się w motyla.
I zdaje się, że to był czysty przypadek.
Zwykły żart opowiadany przez stulecia.
Kto stworzył żart?
Ty?
A jeśli tak, czy z tego wynika, że mnie też stworzyłeś?
Może. Nie wiem.
Raczej nie.
Raczej nie, ale nie ma pewności?
Byłam tu od zawsze.
Doświadczyłam tylu niecodziennych sytuacji.
Wcieliłam się we wszystko, co było dobre i złe.
I oto jesteśmy.
To przeznaczenie.
Daję ci wybór...
Możesz udać się ze mną na podróż między końcem a początkiem
lub zostać tutaj i szybować jak piękny jesienny liść.
Co to za dźwięk?
Ale czad.
Jesteś w rozdarciu.
Stoisz na krawędzi
miłości...
nienawiści...
przyjaźni...
samotności...
zazdrości...
tajemnic...
przemocy...
gier wideo...
gofrów z lodami...
smutku...
szaleństwa...
władzy...
honoru...
lojalności...
namiętności...
macierzyństwa...
ojcostwa...
i draństwa.
Jak długo jeszcze będziesz tak wymieniać?
To długa lista.
Mówisz mi, że mam porzucić to wszystko,
ale nie przedstawiasz tego negatywnie.
Bo takie nie jest.
Ja tylko daję ci wybór nowego życia.
Włożyłem dużo serca w to, co teraz mam.
Chcę, żeby tak zostało.
Twój wybór.
Hej, a może ja dostanę szansę na nowe życie?
Ty serio próbujesz znowu mnie porzucić?
No co? Ten układ brzmi całkiem nieźle.
Tato.
Znam to spojrzenie.
Kiedy odszedłeś
jak ostatni drań w środku nocy...
Słuchaj, Finn.
Żadna moja odpowiedź cię nie zadowoli.
Poza tym, to było jakieś 40 lat temu.
Mam 16 lat!
Nie mam gwiazdy wokół której mogę się obracać, by śledzić upływ czasu.
Dlaczego zawsze uciekasz od problemów?
Gdy palisz za sobą mosty,
jedyne co możesz zrobić, to iść naprzód.
No cóż, ty się chyba nie zmienisz.
Cieszę się, że w końcu się rozumiemy.
Odpalaj silniki!
Rozpoczynam dezintegrację.
Żegnaj, synu!
Pa, tato.
Powinienem poprosić o odstawienie do domu.
Jake!
Myślałem, że cię...
Straciłem.
Nieeeee!
- Wszystko gra, Finn? - Co?!
Jake! Człowiek banan?!
Ale jak?
Leciałem sobie w próżni
i jakoś trafiłem na ścieżkę lotu jego statku.
Szczęśliwy traf, nie?
To nie szczęście. Ja to zrobiłem.
Wynośmy się stąd.
Nieee!
I po wszystkim. Widzisz?
Problem sam się rozwiązał.
Myślisz, że Finnowi i Jake'owi nic nie jest?
Daję im jakieś 50% szans.
To tak jak wszystko w życiu, prawda?
Tak.
A co to?
Hej, KB. Zajęliśmy się tym.
Dobra robota, chłopaki.
Zaraz się uduszę.